DUMATING AKO SA DINNER NA TAPOS NA SILANG KUMAIN — INABOT NG KAPATID KO ANG BILL NA $900 SABAY SABING “MAYAMAN KA NAMAN” AT TINAWAG NILA AKONG “WALKING CREDIT CARD” — PERO NATIGIL ANG TAWANAN NANG TAWAGIN KO ANG MANAGER
Ako si Lena. Matagal na akong itinuturing na “bangko” ng pamilya ko. Kahit ako ang panganay, ako ang laging huli sa listahan ng pagmamahal, pero una sa listahan ng bayaran.
Isang gabi, inimbita ako ng kapatid kong si Trisha para sa isang “Family Dinner” kasama ang asawa niya at ang biyenan niyang si Don Gustavo. Ang sabi niya, 7:00 PM daw ang call time.
Dumating ako ng eksaktong 7:00 PM. Pero laking gulat ko nang makita kong tapos na silang kumain.
Ang mesa sa VIP Room ng mamahaling steakhouse ay puno na ng mga pinagkainan—balat ng lobster, buto ng Tomahawk Steak, at tatlong ubos na bote ng pinakamahal na Red Wine.
“Oh, andiyan ka na pala, Lena,” bati ni Trisha habang nagpupunas ng bibig. Hindi man lang siya tumayo. “Sayang, late ka. Naubos na namin ang pagkain. Busog na busog kami!”
Tumingin ako sa relo ko. “Sabi mo 7 PM, Trisha. Sakto ako. Bakit tapos na kayo?”
“Gutom na kami eh,” sagot niya nang walang pakialam.
Biglang dumating ang waiter dala ang bill holder. Agad itong kinuha ni Trisha at hindi man lang tinignan. Ibinato niya ito sa harap ko.
Dumulas ang resibo sa mesa at tumigil sa tapat ng kamay ko.
TOTAL: $900 (Mahigit ₱50,000)
“Ayan,” utos ni Trisha. “Mayaman ka naman. Ikaw na magbayad. Ikaw naman ang ‘The Payer’ ng pamilya diba?”
Tumawa nang malakas si Don Gustavo, ang biyenan niyang matapobre.
“Tama ka diyan, Hija,” halakhak ng matanda habang hinihimas ang tiyan. “Bakit pa natin siya hihintayin kumain? Ang mahalaga, andito siya para magbayad. She is just a walking credit card (Isa lang siyang naglalakad na credit card). Wala naman siyang ibang silbi.”
Nagtawanan silang lahat. Si Trisha, ang asawa niya, at si Don Gustavo. Para silang mga hyena na busog na busog sa pang-aabuso sa akin.
Naramdaman ko ang init sa mukha ko. Hindi dahil sa hiya, kundi sa galit. Ilang taon ko silang binuhat. Ilang taon akong nagpakumbaba.
Pero ngayong gabi? Tapos na ako.
Dahan-dahan akong tumayo. Inayos ko ang blazer ko. Ngumiti ako sa kanila—isang ngiti na kasing lamig ng yelo.
“Ganun ba?” sabi ko nang mahinahon. “Walking credit card lang pala ako?”
“O, bakit ka nakatayo? Bayaran mo na ‘yan para makaalis na kami,” irap ni Trisha.
Tinaas ko ang kamay ko.
“Manager!” tawag ko.
Agad na lumapit ang Restaurant Manager.
“Yes, Ma’am?” tanong nito.
Tumingin ako sa pamilya ko na nakangisi pa rin.
“Manager,” tanong ko nang malakas. “May nakita ka bang kinain ako kahit isang subo dito sa table na ‘to?”
Natigilan ang Manager. Tumingin siya sa malinis na placemat sa harap ko. “Wala po, Ma’am. Kararating niyo lang po.”
“Good,” sagot ko.
Humarap ako kay Trisha at Don Gustavo.
“Please split the bill,” utos ko sa Manager. “Bigyan mo ako ng bill para sa isang basong tubig na iinumin ko ngayon. At ang bill na $900 para sa mga steak at lobster na kinain nila? Sila ang pagbayarin mo.”
Biglang tumigil ang tawanan.
Nalaglag ang panga ni Trisha. “A-Ate?! Anong pinagsasabi mo?! Wala kaming dalang pera! Inasahan naming ikaw ang magbabayad!”
“Problema niyo na ‘yun,” sagot ko.
“Hoy Lena!” sigaw ni Don Gustavo, namumula sa galit. “Huwag mo kaming ipahiya! Barya lang sa’yo ‘yan!”
“Barya lang pala eh,” ganti ko. “Eh ‘di bayaran mo, Don Gustavo. Diba mayaman ka? O baka naman social climber ka lang na umaasa sa ‘walking credit card’?”
Kinuha ko ang bag ko. Naglagay ako ng $5 sa mesa.
“Keep the change para sa tubig,” sabi ko sa Manager. “At Manager? Huwag mong palalabasin ang mga taong ‘yan hangga’t hindi bayad ang $900. Kung kailangan nilang maghugas ng pinggan sa likod, paghugasin mo.”
“Copy that, Ma’am,” seryosong sagot ng Manager sabay senyas sa mga Security Guards na harangan ang pinto.
“Ate! Huwag! Maawa ka!” sigaw ni Trisha, naiiyak na. “Mapapahiya kami!”
“You’re rich, Trisha. You figure it out,” huling sabi ko.
Tinalikuran ko sila. Habang naglalakad ako palabas ng restaurant, rinig na rinig ko ang pagtatalo nila kung sino ang magbabayad, at ang banta ng Manager na tatawag ng pulis.
Sa gabing iyon, hindi ako nakakain ng steak, pero busog na busog ako sa lasa ng kalayaan.
